پرستاری از همسر


زن و شوهر همیشه به تعاون و اظهار محبت احتیاج دارند.لیكن‏این احتیاج در بعضى مواقع شدیدتر میشود.انسان در موقع گرفتارى وبیمارى بیشتر از سایر اوقات احتیاج به دلجویى و پرستارى دارد.بیمارهمان مقدار كه به دكتر و دوا احتیاج دارد به همان مقدار بلكه زیادتر به‏مراقبت و پرستارى احتیاج دارد.پرستار خوب با دلجویى و نوازش‏اعصاب بیمار را آرامش میدهد و به زندگى امیدوارش میگرداند.
زن از شوهرش انتظار دارد كه در موقع بیمارى به یاریش بشتابد وبهتر از پدر و مادرش از او پرستارى كند.نوازشها و همدردیهاى او را ازعلائم صفا و محبت مى‏شمارد.
زنى كه شبانه‏روز مانند یك كلفت در خانه زحمت میكشد حق دارداز شوهرش انتظار داشته باشد كه در موقع بیمارى به فریادش برسد و درمعالجه‏اش كوشش نماید.
پول دوا و دكتر نیز یكى از مخارج رسمى زندگى و از نفقه‏هایى‏است كه تامین آن بر مرد واجب است.
زنى كه شبانه‏روز بدون مزد و مواجب در خانه زحمت میكشد آیااین مقدار بر شوهرش حق ندارد كه در موقع بیمارى به دادش برسد؟
در بین مردها افرادى دیده میشوند كه اصلا انصاف و وجدان وعاطفه ندارند.
در موقعى كه همسرشان سالم است‏حداكثر استفاده را از اومى‏برند اما وقتى مریض شد براى چند تومان كه براى بهبود او میخواهندخرج كنند هزار مرتبه جان میدهند!!و اگر بیمارى او طول كشید یا مخارج بیشترى لازم داشت او را به كلى رها میكنند.آیا رسم وفا و مردانگى همین‏است؟
به نمونه زیر توجه فرمایید:
«زنى به نام...علیه شوهرش شكایت كرد كه مدتها با بود و نبودشوهرم ساختم و با نهایت تلاش به او خدمت كردم.اما حالا كه بیمار شده‏ام‏مرا از خانه بیرون كرده میگوید:زن بیمار نمى‏خواهم (1) ».
آقاى محترم!اگر به زندگى و خانواده‏ات علاقه دارى وقتى‏همسرت بیمار شد و به طبیب و دوا احتیاج پیدا كرد فورا او را نزد دكترببر.دواهاى لازم را برایش تهیه كن.دكتر و دواى تنها هم كافى نیست‏بلكه‏باید در یك چنین موقعى مانند پدر و مادر مهربان از او پرستارى كنى. پدرو مادرش را رها كرده و بدان امید هستى‏اش را در اختیارت نهاده كه از پدرو مادر برایش بهتر باشى.شریك زندگى،مادر اطفال،یار و غمخوار تومى‏باشد.در موقع بیمارى بیشتر از سابق اظهار محبت كن.از بیمارى ودرد و ناله‏اش اظهار تاسف و همدردى كن دلداریش بده، به زندگى و بهبودامیدوارش كن.بر طبق دستور دكتر غذایش را تهیه كن.اگر به غذا با میوه‏مخصوصى میل دارد و دكتر آنرا تجویز نموده به هر طور شده برایش تهیه‏كن.سعى كن دوا و غذا را با دست‏خودت به او بدهى،زیرا همین عمل‏باعث دلخوشى و آرامش اعصاب او است.
بچه‏ها را آرام كن سر و صدا راه نیندازند.رختخوابت را نزدیك‏بسترش بینداز و در شب كاملا مراقب او باش.گاهى كه از خواب بیدارمى‏شوى اگر بیدار است احوالش را بپرس.اگر از شدت درد خوابش نمى‏برد سعى كن حتى القوه بیدار بمانى.و اگر خواستى بخوابى با یكى ازفرزندانت‏یا پرستار دیگرى كه دارى نوبت‏بگذار كه همیشه یك نفرتان‏بیدار بماند و از بیمار مراقبت كند.مبادا از سر شب تا صبح راحت‏بخوابى‏و همسرت از شدت درد بنالد.
اگر در یك چنین موقعى از همسرت كاملا پذیرایى و دلجویى‏نمودى به زندگى دلگرم میگردد،به وفادارى و صمیمیت تو اطمینان پیدامیكند،محبت و علاقه‏اش زیادتر میشود.
وقتى از بستر بیمارى برخاست‏بیشتر از سابق در خانه‏ات زحمت‏میكشد.محبتها و نوازشهاى ترا هرگز فراموش نمى‏كند و اگر بیمار شدى‏كاملا از تو پرستارى و دلجویى خواهد كرد.
پیغمبر اسلام (ص) فرمود:بهترین شما كسى است كه براى اهل‏بیتش خوبتر باشد و من نسبت‏به خانواده‏ام از همه بهتر هستم (2) .
رسول خدا (ص) فرمود:هر كس براى بر آوردن حاجت‏بیمارى‏كوشش كند،موفق شود یا نه،از گناهانش خارج مى‏شود مانند روزى كه ازمادر متولد شده است.یكى از انصار عرض كرد:پدر و مادرم به قربانت‏یارسول الله اگر مریض از اهل بیتش باشد آیا ثواب زیادترى ندارد؟فرمود:
چرا (3) .

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 20 دی 1388    | توسط: نوید    |    | نظرات()